is gorusmeleri bana iyi gelmiyor.
Iki gecedir uyuyamiyorum.
niye oyle dedim, niye boyle demedim...diye kendimi yiyip duruyorum.
mukemmele cok yakin bir is icin bana bir sans verildi ve ben kullanamadim! aaaaaaaaaaarrrrrrrrrrggggggghhhhhhhhhh!
is gorusmelerinden nefret ediyorumm!!!
İş görüşmelerinde stresten sözcüklerin beyne uğramadan çıkmaları durumu söz konusu. En azından benim için bu böyle. Devamında da kişi bir süre hayatı kendine işkenceye çeviriyor. Pişmanlık, kendini suçlama vs. Bu tarz şeyleri son birkaç yıla kadar, ben de yaşadım ve geldiğim noktada anladım ki, o iş kısmetinde yoksa olmuyor. Gerçekten, bu işler kısmet meselesi.
ReplyDeleteO iş olmadıysa mutlaka karmasal bir sebebi vardır. Beklediğin iş ya da sana iyi gelecek iş o değildir. Dolayısıyla çok rica ediyorum kendini gereksiz yere üzme.
Bir sonraki görüşmenin "mükemmel" işle olacağını, bu görüşmeden edindiğin deneyimle o görüşmede "mükemmel" olacağını düşünüyorum.
Sevgiler.
Iyi dileklerin icin cok tesekkurler. Keske ben de kadere kismete inanabilseydim biraz:((
ReplyDeleteBursa'da yaşamanın avantajı da bu galiba:) Buraya dönüş yapmadan önce ben de senin gibiydim. Şimdi kader, kısmet sözcükleri dilimden düşmüyor. Yine de bir güç var:)
DeleteEh hayirlisi neyse o olsun diyelim o zaman:)
ReplyDelete