This blog is mainly for my gorgeous girls Isabelle and Amelie. It is an online scrapbook. Just a fraction of all the little things piling up in mummy's little head, while they are busy growing up.
But, whoever you are, you are all welcome to read. I will be happy to share.I often write in Turkish though. Hoping that one day they'll be able to read in Turkish!
Wednesday, 11 April 2012
London O London
On my way back from London. Chasing some jobs, still! But the first ( of many I guess) one in London. The big town reminds me of Istanbul. Makes me feel alive and sort of invisible as well and I like this feeling.
please please please, çalışma saati haftada 35 saati geçmeyen bir iş bulmaya çalış, yoksa benim gibi heder olup gidersin. kendi için tek bir dakikası bile olmayan yok insana dönüşürsün...
Haklisin. Pisman olacagimi bile bile Londra'da tam zamanli bir ise baslamamliyim. 17:30 da isten ciksam en erken 19:00 da evde olabilirim. Bu da kizimi uyku saatinden once sadece yarim saat gorebilecegim anlamina gelir!! Cogu gun hic goremeyebilirim de!! Ama bazen o ideal isi ararken umutsuzluga kapiliyorum iste.
dönem dönem öncelikler değişebilir tabi, öncelik bir işe girmekse, bu sana herşeyden çok iyi gelecekse bir şekilde başlanabilir, ancak makul saatli bir iş arayışını elden bırakmamak lazım. para parayı çeker derler ya, iş de işi çekiyor. o "iyi" işe ulaşabilmek için yoğun bir iş programına başlamak ilk etapta doğru bir tercih olabilir... bu noktada içgüdülerin sana doğruyu söyleyecektir diyorum...
yine de çok da güzel bir iş değilse 35 saati geçme, bi de yol varmış zira... 45 saat beni bitiriyor, bir de öyle iş yüklüyorlar ki, o 45 saat de yetmiyor, geceleri stresten uyunmuyor, çocukla geçirdiğin o iki gıdım vakitten de birşey anlamıyorsun. spordur, saç baş bakımıdır onlar komple hayatından çıkıyor zaten. var değil yok gibi hissediyorsun kendini.
Icgudulerim bana dogruyu soyluyor evet. Artik tek ve degismeyecek onceligimin kizim oldugunu soyluyor. Onsuz gecirecegim gunlerde ne yaparsam yapayim mutlu olamayacagimi soyluyor. Zaten yakinda okula basliycak o zamana kadar birlikte her anin tadini cikar diyor.
is isi ceker demisken aklima geldi. uyku da uykuyu ceker ya.nasil gidiyor uyku durumlari? bizimki son birkac aydir yine bozdu uyku duzenini. kabuslar geri dondu. her gece birkac kere uyaniyor sonra solugu bizim yatakta aliyor!
çok doğru yapıyorsun... öyle bir alternatifim olsaydı ben de bir saniye düşünmezdim. bizim ufaklık akşam eve geldiğimde bile büyümüş oluyor, ne yaptı, ne oldu da o yeni davranışı sergilemeye başladı bilemiyorum, bildiğin kaçırıyorum büyüyüşünü...
tipik bir çocuğa teslim türk ailesi olarak, "biz yatakları hiç ayırmadık ki" diyorum. hatta geceleri hala emiyor. aç yatarsa gece boyu, tok yatarsa sabah ezanından biraz önce bana yapışıyor... hala uykumu doğru düzgün alamıyorum yani. ortada bir gerçek varsa o da çocuğu disipline etmeyi beceremediğimdir. "kıyamamak" genlerimde var...
please please please, çalışma saati haftada 35 saati geçmeyen bir iş bulmaya çalış, yoksa benim gibi heder olup gidersin. kendi için tek bir dakikası bile olmayan yok insana dönüşürsün...
ReplyDeleteHaklisin. Pisman olacagimi bile bile Londra'da tam zamanli bir ise baslamamliyim. 17:30 da isten ciksam en erken 19:00 da evde olabilirim. Bu da kizimi uyku saatinden once sadece yarim saat gorebilecegim anlamina gelir!! Cogu gun hic goremeyebilirim de!!
ReplyDeleteAma bazen o ideal isi ararken umutsuzluga kapiliyorum iste.
dönem dönem öncelikler değişebilir tabi, öncelik bir işe girmekse, bu sana herşeyden çok iyi gelecekse bir şekilde başlanabilir, ancak makul saatli bir iş arayışını elden bırakmamak lazım. para parayı çeker derler ya, iş de işi çekiyor. o "iyi" işe ulaşabilmek için yoğun bir iş programına başlamak ilk etapta doğru bir tercih olabilir... bu noktada içgüdülerin sana doğruyu söyleyecektir diyorum...
Deleteyine de çok da güzel bir iş değilse 35 saati geçme, bi de yol varmış zira... 45 saat beni bitiriyor, bir de öyle iş yüklüyorlar ki, o 45 saat de yetmiyor, geceleri stresten uyunmuyor, çocukla geçirdiğin o iki gıdım vakitten de birşey anlamıyorsun. spordur, saç baş bakımıdır onlar komple hayatından çıkıyor zaten. var değil yok gibi hissediyorsun kendini.
Icgudulerim bana dogruyu soyluyor evet. Artik tek ve degismeyecek onceligimin kizim oldugunu soyluyor. Onsuz gecirecegim gunlerde ne yaparsam yapayim mutlu olamayacagimi soyluyor. Zaten yakinda okula basliycak o zamana kadar birlikte her anin tadini cikar diyor.
ReplyDeleteis isi ceker demisken aklima geldi. uyku da uykuyu ceker ya.nasil gidiyor uyku durumlari? bizimki son birkac aydir yine bozdu uyku duzenini. kabuslar geri dondu. her gece birkac kere uyaniyor sonra solugu bizim yatakta aliyor!
çok doğru yapıyorsun... öyle bir alternatifim olsaydı ben de bir saniye düşünmezdim. bizim ufaklık akşam eve geldiğimde bile büyümüş oluyor, ne yaptı, ne oldu da o yeni davranışı sergilemeye başladı bilemiyorum, bildiğin kaçırıyorum büyüyüşünü...
Deletetipik bir çocuğa teslim türk ailesi olarak, "biz yatakları hiç ayırmadık ki" diyorum. hatta geceleri hala emiyor. aç yatarsa gece boyu, tok yatarsa sabah ezanından biraz önce bana yapışıyor... hala uykumu doğru düzgün alamıyorum yani. ortada bir gerçek varsa o da çocuğu disipline etmeyi beceremediğimdir. "kıyamamak" genlerimde var...
ertesi gün iş yoksa bırak uyutmasın diyorum:)