Wednesday, 9 May 2012
Does life get any better than this? Don't think so!
Bu ogleden sonra ben kanepede uyuyakaldim. Sen de yanima geldin ve biz sarilip bir bucuk saat kadar uyuduk. Uyandiktan sonra yine sarilip Pamuk Prenses ve Yedi cuceleri izledik beraber. Artik her sahneyi ezbere biliyorsun. Sonra birbirimizin sacina tokalar taktik. Olmayi istedigim baska hicbir yer, yapiyor olmayi istedigim baska hicbir sey, bundan daha mutlu ve huzurlu olabilecegim bir ogleden sonrasi YOK!
Subscribe to:
Post Comments (Atom)
bu yazıyı ilk okuduğumda ağladım. diyebileceğim tek bir şey var: çok haklısın, gerçekten yok...
ReplyDeleteÖzge
sabah pamuk prensini yatakta masum uyurken bırakıp işe gelen, ofisinde kolu kanadı kırık mahzun bir şekilde oturan mutsuz anne
Bak simdi! Beni de uzdun.
ReplyDeleteMeric ( Lady of leisure= tembeller sultani)
Kariyerinde yukselmek, haftasonlari arkadaslariyla icmek, kisin kayaga, yazin dalisa gitmek vs gibi zevkleri ya da istekleri ugruna, sanslari varken cocuk sahibi olmayanlari dusun...de biraz rahatla
evet ya, çocuktan sonra o gruba fena halde mesafeliyim. ne kadar "iyi insanlar" olsalar da bencil olduklarını düşünmekten kendimi alamıyorum:) hatta yaşlar iyice ilerledikçe weird bulmaya başlıyorum bile denilebilir. (omg linç edilecem:))
DeleteBencillikten ziyade cahillik demek istiyorum ben. Cocuk sahibi olmanin nasil bir his oldugunu bilmedikleri icin kiyaslama da yapamiyorlar. Ornegin ben eskiden dagcilik ve kaya tirmanisi yapardim. Simdi Isabelle'in cocuk parkinda oyuncaklara tirmanmasini izlerken ayni derecede belki daha cok adrenalin salgiladigimi dusunuyorum!! Son 3-4 senedir butun film festivallerini kaciriyorum ama zaten hicbir filmi izlerken de kizimla pamuk prenses ve yedi cuceleri izlerken aldigim zevki almamistim:) ( zugurt tesellisi de diyebiliriz buna:))
ReplyDeleteDoğru söylüyorsun, bencillik değil cahillik aslında. yine de bendeki çocuk sahibi olma güdüsü herşeyden kuvvetliydi, doğru düzgün bir hobim yoktu o ayrı da, olsa da önceliğim değişmezdi sanki. istiyorum ama neden istediğimi bilmiyorum şeklinde hayvani içgüdüye teslim olmuş bi ruh hali olarak özetlenebilir:)
ReplyDeleteanyway, tek bildiğim, çok şanslıyız, ama sen biraz daha şanslısın;)
Evet yaaa GUDU! Ah o gudu yok mu:) Beni de ele gecirmisti o gudu.
ReplyDeleteBelki herkeste olmuyordur, belki de bir sekilde bastiriyorlardir.
Sansliyiz evet. Ve sansliyim. simdilik. Bebekligini doya doya her aninda yaninda olarak yasamis olabilirim, ama buyuk ihtimalle ben de bir ara is guc ya da baska seyler ugruna kizimin buyumesinin bir donemini kaciricam.
Buyuyup bir genc kiz oldugunda, bana bebekken oldugundan daha az ihtiyac duymayacaktir aslinda.
Büyüyünce daha az sevimli olacaklardır muhtemelen:-P Şaka şaka:)
ReplyDeleteYaş kaç olursa olsun eve geldiğinde kapıyı açanın annen olması kadar güzel birşey yok dünyada.
Bence en önemlisi bebeklik-ilk çocukluk dönemini kaçırmamak, sonrasında güzel bir iş-ev dengesiyle herşey yürütülür gibi geliyor. Yine de yaşayıp görmek lazım, o zamana geldiğimizde de böyle ağlanıyor olabilirim:)