tesekkur

Amelie'ye hamileyken, yuregimin potansiyelinden suphe edip O'nu ya da herhangi bir varligi asla Isabelle kadar sevmemin mumkun olmayacagini, hayatimi birinin mutluluguna daha boyle olesiye adayamayacagimi ve bu yuzden o minik bebege ne kadar buyuk haksizlik etmis olacagimi dusunup agladim sik sik. Ne kadar bosmus korkularim, ne gereksizmis o gozyaslari. O inanamadigim kadar buyuk sevgiyle dolu kalbimin icinden, ayni buyuklukte bir sevgi daha cikiverdi iste ben nasil oldugunu bile anlayamadan.

Gelecekte umarim kizlarimin esleri ve cocuklari icin de, bilim kurgu filmlerindeki yaratiklar gibi devasa sevgi dagarciklari klonlanacak yuregimde. Birini digerinden ayirmamacasina, bir yigin askla dolucak icim.

Tabi bu gelecekle ilgili kisim tamamen kurmaca su an. Belki de oyle olmuyordur gercekte. Bir yerden sonra insan yoruluyordur, sevgisi cogalamiyordur, yeter bu kadar diyordur ve sevmeye gucunun yettigi, kalbinin sectigi insanlarla yasayip gidiyordur, digerlerine bir sahte opucuk, bir kirik gulucuk birakarak.

Hoscakal Babaanne. Gozumu yasli, kalbimi yarali birakmadigin icin belki de tesekkur etmeliyim sana.