Bu sabah kreste yine duygu dolu anlar yasandi. Hayir bu kez aglamadim ( Not: gecen hafta sen anne beni birakma diye aglayinca ben de salya sumuk agladigim icin butun calisanlara ve diger annelere rezil oldum. Zar zor kendimi disari attiktan sonra biraz oyalanip pencereden iceriyi dikizledim. Sen gule oynaya dolaniyordun ortalarda! Eh Isabelle ne diyim sana. Annene duygusal eziyet etmeye utanmiyorsun hic degil mi! :) Buna ragmen ertesi gun sen yine agladin ve ben de yine gozyaslarima koyverdim. Elimde degil! ( salak miyim neyim) O gun kres muduresi Francis gun boyunca ajanlik edip gizli gizli senin fotograflarini cekmis. Hepsinde de keyfin yerinde masallah! Ve yine yakayi ele verdin kucuk cadi. ) Iste bu yuzden artik aglamiyorum seni okula birakirken.
Bugunku duygu selinin nedeni okul yetkililerinin bana senin yasina gore ne kadar akilli ve yetenekli oldugunu anlatmalariydi. Iste egitim hayatinin ilk gogus kabartan gurur ani buydu( Isabelle 23 aylik). O an kafamda kucuk bir zaman yolculuguna cikip senin Oxford'dan mezun oldugun gune gitmeye yeltendim itiraf ediyorum:) Bu arada Francis senin boya fircalarini ne kadar duzgun tuttugunu ve kendi sumuklerini nasil kendin sildigini anlatiyordu. Bir anne yavrusuyla ancak bu kadar gurur duyabilirdi!
Aman da benim kizim ne kadar akilliymiss, resimlerini nasil da ozene bezene yaparmiss, ogretmenlerini nasil da dinlermiss, her dediklerini yaparmiss... biraz da annesini babasini dinlese ne iyi olurdu aslinda!!!
No comments:
Post a Comment